خط داستانی
بیابان آتاکامای شیلی پس زمینه ای برای مجموعه ای از قاب های ایستا است که خلاء را در مرکز توجه قرار می دهند. محیط طبیعی به فضای ذهنی بدل می شود. هنرمند به صورت سیستماتیک محدودیت های مادی، نامرئی و نامفهوم را مطالعه می کند. او منظره های خالی را به مثابه تمثیل هایی از فریب حسی و استعاره های شکنندگی بررسی می کند
