روزی مینگ، یک شاعر جوان کانادایی، به جشنواره شعر در شیراز، ایران دعوت می‌شود، اما او ترجیح می‌دهد در پاریس باشد. او در خانه با پدربزرگ و مادربزرگ چینی خود زندگی می‌کند و هرگز به تنهایی به جایی نرفته است. وقتی به ایران می‌رسد، خود را در جمع شاعران و ایرانیان می‌یابد که همه داستان‌هایی برای او تعریف می‌کنند که او را وادار به مواجهه با گذشته‌اش می‌کند؛ پدر ایرانی‌اش که او فرض می‌کرد او را رها کرده و ماهیت شعر خود. این داستان درباره ساختن پل‌هایی بین تقسیمات فرهنگی و نسلی است. این داستان درباره کنجکاوی، باز ماندن و یافتن صدای خود از طریق جادوگری شعر است. روزی در یک سفر ناخواسته به سوی بخشش، آشتی و شاید بالاتر از همه، درک، از طریق یادگیری درباره گذشته پدرش، هویت فرهنگی خود و مسئولیتش به آن، پیش می‌رود.