اولین فیلم با تصویر ثابت در هند، با الهام از شعر سال ۱۹۵۸ ویلوبی سالیدارا منون. این فیلم زندگی های حاشیه ای را در مرکز بازداشت غیرمجاز به تصویر می کشد، از برگ های خشک و طوفان به عنوان استعاره استفاده می کند. راوی دانای کل از آینده ای ناشناخته fragments را به یاد می آورد و دیگران را دعوت می کند تا داستان را کامل کنند. از طریق تصاویر ایستا، خاطرات و صداها، فیلم به هنر، فقر، تخیل، الهی بودن و قدرت می پردازد.