از طریق یک استعاره بصری قدرتمند، کامیل وینی روایت اول شخصی از خشونت خانگی که متحمل شده است، ارائه می‌دهد. تصاویر و متن با دقت شگفت‌انگیزی با هم تعامل دارند تا تأثیر ویرانگر این فاجعه را منتقل کنند. این یک اقدام سیاسی است، پر از شجاعت، فریادی یخ‌زده که نفس شما را بند می‌آورد.