در حالی که در مرز سه‌گانه‌ای که داستان، مستند و مقاله را از هم جدا می‌کند حرکت می‌کند، در «دوئت»، نویسنده و فیلمساز اِدگاردو کوزارینسکی و بازیگر رافائل فِرو، به شیوه‌ای اعتراف‌آمیز، پیوندی را که سال‌ها بین آن‌ها وجود داشته آشکار می‌سازند. آن‌ها نه تنها خاطراتی مشترک را به یاد می‌آورند، بلکه دوباره روایتشان می‌کنند. برخی از این داستان‌ها به ریشه‌های رابطه‌شان مربوط می‌شود و برخی دیگر به افراط‌و‌تفریط‌های آن، از تنش‌بارترین تا شادترین لحظات. با این حال، همه آن‌ها در یک مخرج مشترک همگرا می‌شوند که با وجود همه چیز، آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد. «دوئت» داستان دو مرد است که بدون هیچ شرمی، اجازه می‌دهند دوستی‌شان باوری قاطعانه پیدا کند و نام واقعی خود را بر آن بگذارد: عشق. عشقی که گاهی نرم و سبک‌بار، و گاهی مالکانه و خشن است، اما همواره آماده بخشش و گذشت سخاوتمندانه‌ای است که نیازی به گذشت جسمانی ندارد. این دو، «دوئت» را به سوگندی سینمایی بدل می‌کنند تا پیمان آن احساس مشترک قدرتمند را گرامی بدارند.