برای جان کوتین همه چیز با نخستین جرعه از شراب زندگی او آغاز شد. «مرزیمینیو»، شرابیtypical از استان ترنته، که در دیالوگ‌نامهٔ لورنزو دا پونته در اپرای «دوگونئی» اثر موزارت نقل شده است. به محض مزه کردن قطرهٔ خون-قرمز شهد، جان احساس انفجاری خوشایند و اسرارآمیز از حواس خود کرد و از آن لحظه طبیعت او دستخوش تغییر شد. در تنها سه سال، از کارمند بانکی خجالتی و شوهر وفادار به کارگردان تبدیل شد، فردی جذاب برای زنان و معتبرترین و محترم‌ترین کارشناس شراب در ایتالیا. دقیقاً همان‌طور که پیش‌بینی کرده بود «پروفسور» اسرارآمیز که او را قانع کرده بود نخستین لیوان شراب را بنوشد. تنها رویدادی که پروفسور با لهجهٔ خاص و چشمان آبی نافذش پیش‌بینی نکرده بود این بود که به‌زودی به قتل همسرش آدله متهم خواهد شد. در حالی که توسط کمیسر سانفلیس تحت فشار قرار می‌گیرد، جان به بازنگری سه سال اخیر زندگی‌اش می‌پردازد؛ دوره‌ای که با صرفِ تنها یک شورِ جنون‌آمیز برای شراب مشخص شده است.