در فاصلهٔ بین فیلم‌های «باباکله‌ها» (۱۹۶۱) و «پدرخوانده» (۱۹۷۲)، مارلون براندو در دوازده فیلم بلند سینمایی ظاهر شد. این بازیگر این دوره را «سال‌هایِ به‌گه رفتن» خود نامید و در همین دوران بود که رفتارش در سر صحنه به اوج جدیدِ غیرقابل پیش‌بینی و بی‌ثباتی رسید. کیفیت نقش‌ها و خود فیلم‌ها متفاوت است، اما این مقالهٔ تصویری، پروفایل‌های تاریخی و زیبایی‌شناختی این چهاردسته‌فیلمِ به‌اصطلاح «ناسالم» را بررسی می‌کند. آیا این پروژه‌ها واقعاً در شأن او نبودند؟ و چه عواملی او را به این دههٔ به ظاهر مملو از بی‌آبرویی کشاند؟