ماریسو گولیتو، مدیر محکم وِنتو، به‌خاطر فریادهای مکررش بر کارمندان که یا مهاجر هستند یا ایتالیایی‌های جنوبی شناخته می‌شود. او به طور منظم در کانال تلویزیونی محلی ظاهر می‌شود تا بدی‌های مهاجرت را محکوم کند و محبوبیتش تا میان کودکان نیز می‌رسد. سخنان او عموماً عمیق‌تر از سخنان لوسیای مدرسه‌دار ضدِ نژادپرستی است. یک صبح معجزه‌ای روی می‌دهد: با فراخوانی یاری خدا برای راندن مهاجران از ونتو، همهٔ مهاجران ناپدید می‌شوند. اما آیا این واقعاً برکت است؟