خط داستانی
اطلاعات چندانی درباره ایزابل سانتالو، هنرمند سالخوردهای که امروز به فراموشی سپرده شده، در دست نیست. اما گاهگاهی برخی بازدیدکنندگان به آپارتمان او میروند. از طریق آنان و صدای آنتونیو لوپز (روشنایی رؤیا، ویکتور اریسه)، تنها نقاشی که او را به یاد میآورد، فیلمی چندوجهی را شکل میدهیم. این یک پرتره سینمایی است که در میانههای فیلم، چرخشی غافلگیرکننده به خود میگیرد. فیلمی که بر حافظه و فراموشی، هنر و فرآیند خلاقانه تأمل میکند و این پرسش را مطرح میسازد که هنرمند و زن بودن چه معنایی دارد.
