خط داستانی
دوربین در فضای ورودیِ هتلِ نامیخود، لنز را رو به در گرفته است. حرکت چمدان چرخدار، به جای شکل مشخص و روشن، سایهای مهآلود از گذرگاه عبور میکند. تقریباً میشود گفت آغاز یک فیلم نوئور یا ادای احترام به هتل مونتریِ چانْتال آکرمن است. یا شاید کمی هم از هر دو: آغازِ گفتوگوی بسیار منحصر به فرد با منتقدِ پویاِ صحنهٔ الکترونیک—ترِ تِمِلِتز، که به نام مستعار دیجی اسپریلینکس شناخته میشود.