شب‌زنده‌دار

اگرچه «شب‌زنده‌دار» با روایت زنی آغاز می‌شود که از کمبود برق در کینشاسا شکایت دارد، اما ماهیت مستقیم این اعتراض با نحوه پرداختش فاصله می‌یابد: تصویری که باید همراه صدا باشد، ابتدا غایب است و سپس سه‌باره می‌شود. فیلم به نظر می‌رسد حاصل عبور از یک منشور بازیگوش است که گاهی تصویر را چندین برابر می‌کند و گاهی آن را با تصاویر دیگر پیوند می‌زند. کارگردان با تلفیق نماهای رنگارنگ در مرز انتزاع با صداهای محیطی، واریاسیونی شخصی بر سنتی مستندگونه ارائه می‌دهد: سمفونی شهری. جریان تصاویر به همان اندازه جریان برق، شکننده است و گاهی تاریکی بی‌هیچ اخطاری خود را به صفحه تحمیل می‌کند. تصاویر با یکدیگر طنین انداز می‌شوند یا گاهی با هم هماهنگ می‌شوند تا سه‌گانه‌های واقعی خلق کنند.